Son iki, üç senedir kazandığım bir alışkanlık benim için kitap okumak. Şu anki yaşımı düşündüğümde gerçekten geç kalmışım ama bu arayı kapatmak için bir duvar değil. Şu anda ayda ortalama 2-3 kitap bitiriyor olsamda bunun yeterli olmadığını biliyorum. Fakat gerek tembellikten, gerek zamansızlıktan, gerekse kendi kendime bahane üretmekten zaman böyle boşu boşuna akıp gidiyor. Sanırım en üzücü olanıda bunun farkında olmak. Genelde okuduğum kitaplar gezi, tarih, roman ve kişisel gelişim kitapları oluyor.

“Ben neden istediğim gibi kitap okuyamıyorum?” diye kendime sorduğumda ilk cevabım “çabuk sıkılıyorum” oluyor. Sonra da “uykum geliyor” tabii ki. Bu böyle olmamalı!  Ama ne kadar değiştirmeye çalışsamda kendimi “bu böyle gelir böyle giderden” iki adın öteye gitmiyor, çünkü birince adımda kesiliyorum.   Sanırım bu alışkanlığı gerçekten sonradan kazanmak zor oluyor. Boş boşuna atalarımız “Ağaç, yaşken eğilir” dememişler.

Kitap okuma sevgisi, alışkanlığı çocukluktan kazandırılmalı. Eğer evinizde hiç kitap okumuyorsanız, televizyonun karşısından ayrılamıyorsanız bu iş zor. Hafta sonu üniversiteden sonra evlenen arkadaşlarımızın evine gittik üniversiteden diğer arkadaşlarımız ile. Geçen sene çok güzel bir erkek evlatları olmuştu. Tabii böyle bir varlık içimizde olunca oyuncak gibi herkezin elindeydi. O da bu durumdan pek memnundu. Sıra yemeğe geldi, ağlaya zırlaya yemeğini yemeye başladı. Annesini zorluyordu. Seda’ya dedim ki; “Niye televizyonu açmıyorsunuz ? Çocuklar reklamlara bayılıyorlar, sende o arada zorlanmadan Ömer’i yedirirsin.” Seda’da bana “Televizyonu açınca yemek yediği doğru ama iknotize olmuş gibi oluyor, kitleniyor kalıyor” dedi. Haklıydı tabii ki, günümüzde hepimizin televizyonda bir dizisi var değil mi ? Salı “Bin Bir Gece” Çarşamba “Yaprak Dökümü” aaaa ama Atv’de de “Avrupa Yakası” var. Şunları aynı saate koymasalar olmaz mı diye çemkirerek kitlenmiyormuyuz ekranların başına. Unutuyoruz bazı şeyleri. Bunlardan biri ailemiz içerisinde sohbet, muhabbet etmeyi. İkincisi ise kitap okumayı. Öyle bir kitleniyoruz ki ne zaman uyku zamanı gelmiş, ne zaman televizyon başında sızıp, uyumuşuz anlamıyoruz bile.

İlk başta dediğim gibi “Kitap okumak” bir alışkanlık ve çocukluktan kazanmak lazım. Peki bu nasıl olacak ? Tabii ki küçük yaştan itibaren kitap ile tanışmaları ile olacak. Bu ilk başta anne baba yani ebeveynler çocuklarına hikaye kitapları yada çocuğunun ilgisini çekebilecek farklı türdeki kitapları yada masalları okumaları ile başlayabilir. Sonrasında aile bireylerinin kendilerine okuma saatleri ayırıp kitap okumaları çocukları tarafından ilgi ile karşılanacaktır. Çocuk böylelikle kitap okumanın rutin bir iş olduğunu düşünmeye başlayacak ve ufak yaşta olmasına rağmen eline okunacak birşeyler alarak sayfalarını çevirerek okuyormuş gibi yapacaktır. Böylelikle okuma yavaş yavaş alışkanlığa dönüşecektir.

Sizce ben bunu neden anlatıyorum şimdi ? “Kitap okumayı sevdirmek” diye Google’da bir arama yaptığınızda yukarıda toparlamaya çalıştığım anlatıma kolaylıkla ulaşabiliyorsunuz. Evet ulaşabiliyoruz fakat ne yazık ki dikkate pek almıyoruz. Şu anda 27 yaşındayım. Çocukluğumda ne yazık ki ne annemin ne de babamın eline bir kitap alıp okuduğunu hiç bir zaman görmedim. Cahiller miydi ? Değillerdi. Ama önemsemiyorlardı. Okul dönemindeyken kardeşimle bana özellikle annem okuyun derdi. Fakat bize o zaman hep zoraki gelirdi okumak. Çünkü o alışkanlığı ne yazık ki kazanmamıştık. Ama şimdi düşündüğümde kuzenim deli gibi kitap okurdu. Çünkü teyzem ve eniştemin elinden hiç kitap düşmezdi. Eniştem ölüm döşeğindeyken bile elinden kitabını hiç düşürmediğini bilirim. Onlarda ki bu güzel, herkeste olması gereken alışkanlık kuzenime de geçti ve hem tahsil hayatının hem yaşamının her aşamasında çok rahat etti.

Aslında böyle bir yazıyı yazmak hiç aklımda geçmiyordu. Yine bir mim sayesinde böyle bir yazı yazma istediği duydum. Mimimizin başlığı “Kitaptan bir cümle ve dahası“.

Ne yapmak gerekiyor ?

1. Yakınınızda bulunan ilk kitabı alın.
2. 161. sayfayı açın
3. 5. cümleyi okuyun. (satır?)
4. Blog sayfasına yazın.
5. En güzel cümle ve en güzel kitabı seçmeyin.Sadece yakınınızda olan ilk kitabı alın.
6. 5 blog arkadaşınıza yollayın.

Yanı başımda uzun süreden beri düşündüğüm kısa bir süre önce gitmeye karar verdiğim “Küba” yı anlatan gazeteci Cüneyt Göksu ve Serpil Yıldız tarafından yazılan “Küba – Sarı Sıcak Bir Pencere” adlı gezi kitabı var. Kitap ile ilgili düşüncelerimi bir başka yazımda sizler paylaşmak istiyorum ama şimdi kitabımızın 161. sayfasını açıp 5.cümleyi blogumuza yazalım. 

Toplam iki ay zaman geçirdiğimiz Küba’da Santiago de Cuba’da rastalarla yaşadığımızın çok ötesinde izler bırakan bu olay son olumsuzluktu.

Evet yukarıdaki cümle size olumsuz bir intiba bıraktı sanırım. Fakat kitabı okuduğunuzda göreceksiniz ki gerçekten Küba’daki insanların yüzeysel olmadığını, burada ki insanları sorundan ürün türetmeyi, karmaşadan armoni üretmeyi, kendilerine inanmayı, güçlü olduklarını yüreklerinde hissetmeyi, birbirlerine güzel bakmayı ve iyilik sunmayı ve sonuç itibari ile mutlu olmayı nasıl başarabildiklerini göreceksiniz.

Son söz olarak ; “Kitap aklın ilacıdır.” ~ Ovidius