22 Temmuz 2006
Toplam Okunma : 328 | Bugünkü Okunma : 1
 Turgut Özakman
Bilgi Yayınevi 2006,
274. Baskı, 748 sayfa, Türkçe, K.Kapak. |
Turgut Özakman’ın yazmış olduğu belgesel roman tadındaki eserini bugün itibariyle bitirmiş. Bu kitabı benim gibi yavaş okuyan biri için kısa bir sürede bitirmesi romanın ne kadar sürükleyici olduğunu gösteriyor. Öncelikle Türkiye’nin kurtuluş mücadelesini bu güzellikte bu romana aktardığı için Turgut Özakman’a saygılarımı ve teşekkürlerim sunarım.
Roman Türkiye’nin emperyalizme ve dış düşmanlara karşı verdiği milli mücadelenin geçtiği yılları kapsamakta. ( 1 Nisan 1921 – 27 Ekim 1922)
Roman okurken Türk Milletinin ne kadar birlik, beraberlik ve dayanışma içinde mücadele ettiklerini sanki günümüze bir atıf gibi görmekteyiz. Zaten o birlik, beraberlik, inanç olmasaydı o dayatmalardan, savaşlardan alnımızın akı ile şerefimizle çıkabilirmiydik acaba? Birde kadınlarımız var tabi cepheye mermi taşıyan, elleriyle siper kazan, bugün ise çoğu yerde insan yerine bile koymadığımız kadınlarımız. Bu satırlarda romanda geçen Gül Hanımın cephede askere söylediği bir sözü aktarmadan geçemeyeceğim,
“Hiç yakınmadan siperlerinizi kazdık. Severek yaranızı sardık. Ateş altında suyunuzu yetiştirdik, yolunuza saçımızı serdik. Şimdi bunca kadının hakkını, erkek olmanın bedelini ödeme vaktidir. Kardeşlerini kurtarmadan dönerseniz, bilin ki ananızda, bacınızda, yavuklunuzda hakkını helal etmeyecektir.”
Bunun gibi kimi sözler romanı okurken gerçekten etkiledi beni. Biz ki zamanında birçok kıtaya hükmetmiş Osmanlı torunlayız ama zaman gelmiş hainler çıkmış, halkını, toprağını sırf idealleri uğruna diğer milletlere peşkeş çalışmaya çalışmış ama Ulu Önder Mustafa Kemal ATATÜRK ve onun fikirlerin paylaşan devlet adamları ve yeri geldiğinde uğrunda şehit düşen komutanlarımız, askerlerimiz ve halkımız bu toprakları bizlere gerçekten çok büyük fedakarlıklar ile miras bırakmışlar.
Sanırım kitabın etkisinde fazla kalmışım.. 
19 Temmuz 2006
Toplam Okunma : 2.659 | Bugünkü Okunma : 3
2003 yılında ilgiyle bir izlediğim bir diziydi Kampüsistan. Sanırım üniversiteyi yeni bitirmem ve hala o günleri özlüyor olmam daha fazlaca Tv başına kitlenmeme sebep oluyordu. Şimdilerde tekrarını vermeye başlamış Kanal-D hergün saat 17.15 te. Yine müptelası oldum. Mesai sonrası rahat bırakılırsam kaçırmadan izliyorum. Tavsiye ederim. Tamam biraz öğrenci hayatını abartmışlar ama olsun.
18 Temmuz 2006
Toplam Okunma : 273 | Bugünkü Okunma : 0
Düşünüyorum da, üniversiteye başladığın gün dün gibi gözlerimin önünde hala. Hepimiz nasıl bir ortama geldiğimizi düşünerek kah okul koridorlarında kah okul bahçesinde kah sınıfta birbirimizi süzüyorduk. Herkes birbirine göre farklı kültürlerden, ortamlardan farklı yaşam şartlarını, alışkanlıklarını bırakıp gelmişti hiç bilmediği bir yere. Tek ortak olan ilk bakıldığında amaçtı. Okumak için gelmişti herkes tabii ki. Bozüyük’ün nasıl bir yer olduğunu hakkında da hiç birimizin en ufak bilgisi yoktu gelmeden. Geldiğimiz de ise anladık ki gerçekten zor günler bizi bekliyordu. Sonraları öncelikle Bozüyük’e, üniversiteye, arkadaşlarımıza alıştık ve öyle bir oluşturduk ki, gerçekten yaptıklarımızdan, yaşadıklarımızdan zevk alıyorduk ve bir bütün olmuştuk. Belki de başka şansımız yoktu. Tabii ki iyi günlerimizin yanında kötü, zor günlerde geçirdik fakat genel anlam itibariyle güzel günlerdi Bozüyük’te geçirdiğimiz günler.
Bozüyük küçük ve dar görüşlü bir yer olduğu için günlerimiz genelde evlerde geçerdi doğal olarak. Bu da bizim birbirimize arkadaşlar olarak daha çok kaynaşmamıza sebep olmuştu. Eğitimimiz süresi tamamlandığında 2 senemiz dolmuştu ve çoğu arkadaşımız mezun olmuş ve memleketlerine dönmüşlerdi. Benimse okulum 3 dersten uzamıştı. Bunların üzerinden 5 sene geçmiş neredeyse. Hepimiz çil yavrusu gibi dağılmış durumdayız gün itibariyle. Ben mesela birkaç samimi arkadaşım haricinde diğer arkadaşlarımla koptum ne yazık ki.
Şimdi ise bir fırsat var önümüzde, 30 EYLÜL 2006 tarihinde bir PİLAV GÜNÜ düzenleniyor BOZÜYÜK M.Y,O.’da okul tarafından. Hocalarımız bizleri bu vesile ile bir araya getirmeyi, eski günleri yad edip, eski dostlukları yaşatmayı planlamışlar. İyide etmişler. Bu güzel düşünceyi duyar duymaz msn ve telefon aracılığı ile, Muhasebe Bölümünden Ümmügül, Seramik Bölümünden Cansel, Pazarlama Bölümünden (Sıkı dostlarım) Sinem, Yurdaer ve Hakan Burak ile paylaştım. Hepside çok mutlu oldular. Bir aksilik olmazsa sıkı dostlarım ile orada olacağız biz. Hatta kafamda bir plan yapıp paylaştım bile onlarla.
29 Eylül Cuma akşamı Haydarpaşa’dan gece trenine binip, sabah 11.00 de Pilav Gününe yetişmek üzere hareket edip. Pilav gününe katıldıktan sonra Eskişehir gidip cumartesi gecesini bir barda eskisi gibi geçirip. Yine gece geç saatte trene binerek İstanbul’a dönüş. Özledim hani eski tren maceralarımızı. Arkadaşlar bu arada sizde bu pilav gününü tesadüfen buradan görüp iştirak etmek isterseniz. Gün ve saat belli, bekleriz hani. Mezunlar derneğine de internet üzerinden bozmyo.mezun.anadolu.edu.tr adresinden ulaşmanız mümkün. İletişimimizi hiç koparmamak dileğiyle.Kadir
16 Temmuz 2006
Toplam Okunma : 269 | Bugünkü Okunma : 0
Birkaç günden beri televizyonu ne zaman açık haberleri izlesem yada bir keyifle gazete okumaya kalksam, gözlerim doluyor, moralim bozuluyor. Neden mi ? Şerefsiz PKK nın düzenlemiş olduğu hain pusular sonucu şehit verdiğimiz Mehmetçik kardeşlerimin haberleri tabiki beni üzen ve moralimi bozan. Çoğu daha 20 yaşında hayatı tanımadan bu vatan uğruna canını, kanını veren gençler. Böyle olunca tabii ki halime şükrediyorum. Şu anda askerliğimi yaptığım yer destek amaçlı bir yer, daha önce yaşadığım kültüre, iletişim kurduğum insanlara benzemiyor buradaki insanlar, fakat rahatım ve dışardan izliyorum olan biteni ama ne olursa olsun anaların, babaların yüreğini yandığını görmek gerçektende yıkıyor beni ve şükrediyorum beterin de beteri varmış diyorum. Şafak 71
