19-21 Haziran 2009 tarihlerinde Düzce ilinde Topuk Yaylası’nda bulunan gölet etrafında artık gelenekselleşen 2. Geleneksek Gezenbilir Doğa Sporları Festivali yapılacak.

Festival etkinlikleri olarak; Offroad oyunları parkuru, tırmanış duvarı, geocaching ve gps navigasyon oyunları, ATV safari, paintball, kano, fotoğraf gezileri, trekking, bisiklet ve daha bir çok doğa aktivitesi, çeşitli gösteriler planlanmakta.

Topuk Yaylası Göleti, Düzce şehir merkezine 30 km. uzaklıkta, Bolu Dağları ile Abant Gölü arasında, denizden 1285 m. yükseklikte bulunmakta.

Festival ile ilgili tüm bilgilere gezenbilir.com‘un ilgili etkinlik sayfasından ulaşabilirsiniz. Burada festival alanına nasıl ulaşacağınız hakkında bir haritada mevcut.

Gezenbilir.com bu festival için çok iyi hazırlanmış durumda ve tüm doğa tutkunlarını misafir edecek olmaktan acayip heyecan ve mutluluk duyuyor.

Bence bu etkinliği kaçırmayın ve bu hafta sonu şehirden uzaklaşmanın keyfini çıkarın.

Adalar her zaman huzur vermiştir bana.  Vapur yada motora bindiniz mi bir saat içinde prens adalarından herhangi birisine kendinizi atabilmeniz çok güzel. Hangisine gideceğiniz ise sizin tercihinize kalmış. Ben en çok Burgaz adayı seviyorum. Her zaman sessiz, sakin ve dingin geliyor bana. Kimi zaman sırf gecesini seyretmek için orada yaşayan arkadaşımın yanında kalıyorum. Çünkü gündüzü başka, gecesi başka güzel adanın. Ama genelde adada kalmak yerine bisikletim ile günlük turlar yapıyorum. Adaya indim mi ilk işim bir markete uğramak oluyor. Sıvı ve yiyecek takviyesi yaptıktan sonra adanın sol sırtında tırmanmaya başlıyorum.  2003 Ekim ayına kadar büyük bir ormana sahip olan Burgazada, 2003′teki yangın sonrası 40 hektarlık ormanını kaptırmış insanlık düşmanlarına ve kendini hala toparlayamamış. Kısa süreli yapılan ağaçlandırma çalışmaları işe yaramamış olacak ki, hala yangının çıktığı bölümün boşluğu, otlarla kaplanmışlığı sırıtıyor insanın gözünüze. En tepeye çıktığınızda ise seyrekte olsa çam ağaçları ve çimler karşılıyor sizi. Burası piknik yapmak için çok uygun aslında ama merkezden uzak ve yorucu bir yolu olduğu için pek tercih edilmiyor. İyikide tercih edilmiyor, çünkü insanımızın yiyip içtikten sonra sanki tekrar geri gelmeyecekmiş gibi artıklarını doğaya ve insana saygısızca doğaya bıraktıklarını görmek, bilmek bu şekilde düşünmeye itiyor insanı. Hani derler ya “nerde çokluk, orda bokluk”, gerçektende öyle, kimse kusura bakmasın. Burada, manzara eşliğinde gıda takviyesi yaptıktan sonra adanın arka tarafından salıyorum bisikletimi rüzgara karşı. Rüzgarın kulaklarımdaki uğultusunu, ormandaki çamların kokusunu hissederek aşağıya doğru hızlı bir iniş yapmak mutlu ediyor beni. Bunu çoğu kez gittiğimde birkaç kere tekrarlıyorum. Adanın arka tarafının yangında hasar görmemiş olması sevindirici. Burada sıklıkla kızıl çam ağaçları bulunuyor.

Bu haftasonuda canım adalara gitmek istedim. Ama bu sefer adaya gidişimin farklı bir amacım vardı. Geocaching kutumu saklamak. Bir değişiklik olsun istedim ve uzun zamandır gitmediğim bir adaya, Heybeliada’ya gittim. Heybeliada’ya indiğimde adanın sol tarafından tırmanmaya başladım. Bir süre sonra beni mangalların yakıldığı, buram buram et kokularının etrafa yayıldığı, insanların voleybol, futbol oynadığı, bağrışmanın hiç bitmediği mesire yeri karşılıyor. Turu tamamladığımda anlıyorum Heybeliada gerçekten mesire yeri bakımından oldukça zengin çünkü bu gördüğüm manzaralar birkaç kez karşıma çıkıyor. Ada turum sonrasında Heybeliada’da Geocaching kutumu saklayacak bir yer bulamıyor ve Burgazada’ya geçmeye karar veriyorum. Şansıma 20 dakika sonra bir vapur var.  Burgazada bu sefer kalabalık geliyor gözüme, alışmışım sakinliğine ama anlıyorum ki aradığım sakinlik benim her zamanki rootamda beni bekliyor. Kafamda kutumu saklayacağım yeri daha önce kurduğum için hemen oraya doğru yol alıyoruım. Burası gerçekten beni benden alıyor çünkü buradaki kayalara oturduğumda karşımda Yalova kıyıları, deniz, Yassı ada ve mevsimine göre denizdeki tekneler oluyor yalnızca.. Hiçbir beton yığını yok, sanki akdeniz kıyılarında bir koya yukarıdan bakar gibi hissediyorum kendimi, heleki rüzgarda lodostan esiyorsa deymeyin keyfine.

Hemen burada bir yer buluyorum ve ilk Geocaching Kutumu saklıyorum.

Saklamış olduğum Geocaching Kutum ile ilgili bilgiler;

Saklandığı tarih: 06.06.2009 - Saat 16.34
Latitude:     40°52.481°  N
Longitude:  029°03.786  E
Saklandığı yer: Burgazada/İstanbul
Kutu tipi: Normal kutu
Kutunun boyutu: Ortaboy kutu
Yükseklik (metre):  75
*Önemli not: Lütfen yanınızda kalem bulundurun, lakin ben unutmuşum kutumun içine kalem koymayı (:

Evet, “tamam iyi güzelde bu geocaching nedir?” dediğinizi duyar gibiyim. Anlatayım…

Geocaching (Hazine Avı); Katılımcıların, GPS (Global Positioning System) kullanarak ‘hazine’yi yani kutuyu saklama ve bulmalarından oluşan bir açık hava oyunudur. Yürüyüş ve trekking içerdiği için bir çeşit doğa sporu olarak da tanımlanabilir. Basit olarak ‘Hazine’ yani kutu su geçirmeyen plastik bir kaptır. İçinde log defteri, kalem ve bulacak kişiye hoşluk olması açısından isteğe bağlı olarak küçük hediye barındırmaktadır. Hediyeler sizin hayal gücünüze göre değişiklilik gösterecektir.

Geocaching ile ilgili olarak aşağıdaki sayfalardan daha detaylı bilgi edinebilirsiniz.

Geocaching Türkiye
Gezenbilir

Sizde yukarıdaki sitelerdeki yönergelere uyarak yeni kutular hazırlayabilirsiniz. Bunun için bir GPS aletine sahip olmanız yeterli.

Kutuyu bulduktan sonra yapmanız gerekenler;

1- Kutunun içindeki hediyeyi alın, yerine yanınızda getirmiş olduğunuz bir sonraki geocaching oyuncusuna bırakacak olduğunuz hediyeyi koyun.
2- Log defterine hazineye ulaştığınız saati, tarihi ve düşüncelerinizi yazın.(İlk deneyimim olduğu için kutunun içine kalem koymayı unutmuşum, bu sebeple yanınızda mutlaka kalem bulundurun.)
3- Kutuyu bulduğunuz yere aynı şekilde saklayın.
4- Eve geldiğinizde, bilgisayarınıza ulaştığınızda lütfen tarafıma kutuyu bulduğunuza dair bilgi verin.

Kutumu sakladıktan sonra dönüş vakti geliyor ve saat 17.40 vapuru ile İstanbul’a geri dönüş yapıyorum. Bakalım ilk olarak kutumu kim bulacak.

Rastgele…

17 -24 Mayıs tarihleri arasında Olimpos - Kaş arasını yürümek düşüncesiyle Cuma günü uçak ile Antalya’ya gittim. Havaalanında çok sevdiğim, kardeşim bildiğim Gülhan’ım karşıladı beni ve Cuma gecesini birlikte geçirmek için evine geçtik. Cumartesi sabahı yürüyüş arkadaşımla tanışmak için Gülhan’ın yanından ayrıldım ve Olimpos’a doğru yola koyuldum. Olimpos’a gitmek için Antalya İlçeler Terminalinden Kumluca’ya giden minibüslere binmek, Olimpos sapağında inmek ve burada bekleyen minibüsler ile Olimpos’a gitmek gerekiyor. Saat 15.00 gibi geceyi geçireceğimiz pansiyonda yürüyüşümüzü gerçekleştireceğim arkadaşım Bora ile tanışıyoruz ve vakit kaybetmeden üzerimizi değişip Olimpos’a doğru yol koyuluyoruz. Düşüncemiz yürüyüşümüze başlamadan önce Çıralı’yı ve Yanartaşı görmek. Pansiyonumuz  plaja 3 km uzaklıkta, bu yolu hızla yürüyüp Olimpos Antik kentine müze kartlarımızı göstererek giriş yapıyoruz. Birkaç fotoğraf çektikten sonra vakit kaybetmeden kendimizi eşsiz güzellikteki Olimpos sahiline atıyoruz. Sahil kalabalık, yorulmuşuz, ilk işimiz hemen kendimizi Olimpos’un serin sularına atmak oluyor.

Olimpos sahilinde biraz vakit geçirdikten sonra akşam geç saate kalmamak için hızla Yanartaş’a d0ğru hareket ediyoruz. Yaklaşık 1,5 saatlik bir yürüyüş sonrasında Yanartaş’a ulaşıyoruz. Bizim ulaştığımız yerin 2.Yanartaş’ın olduğunu bu yazıyı yazarken araştırdığım kaynaklardan öğreniyorum.   1.Yanartaş’a da ulaşmak mümkünmüş fakat sarp yamaçlardan tırmanarak çıkmak gerekiyormuş. Biz bu durumdan hem habersiz olduğumuz için hemde zamanımız dar olduğu için güzel manzara eşliğinde biraz dinlenip, birkaç fotoğraf çekip geri dönüş yoluna koyuluyoruz.  Yanartaş deniz seviyesinden epey yüksekte, bu nedenle aşağıda gördüğünüz tabeladan intibaren basamaklı yoldan yukarıya doğru epey bir yükselmek gerekiyor.

Yanartaş’tan ayrıldıktan sonra 21.00 gibi pansiyonumuza ulaşıyoruz. Yemek ve güzel bir duştan sonra Bora yorgun olduğu ve bizi yarın uzun bir yolun beklediğini düşündüğü için yatıyor. Bense “buraya kadar gelmişim, hazır bir festivalde var eğlenceyi kaçırırmıyım” diyerekten pansiyondaki diğer arkadaşlarıma dahil oluyorum ve güzel, eğlenceli ve bol alkollü bir gece geçiyorum.

17 Mayıs 2009 - Pazar
Olimpos - Adrasan (16 Km)

Sabah 5.30 gibi kalkıp 6′da yola koyuluyoruz. İstikamet Olimpos, 3 km’lik bir yürüyüşten sonra Olimpos’a geliyoruz. Sahilde birkaç fotoğraf çektikten sonra Likya Yolu’nun Olimpos-Adrasan etabının nereden başladığını bulmaya çalışıyoruz fakat etrafta bir yönlendirme göremediğimiz için aranmaya devam ediyoruz. Neyse ki imdadımıza dükkanını yeni açmakta olan bir esnaf yetişiyor ve nereden başlayacağımızı bize gösteriyor. Etaba başlamak için; Olimpos’un girişinden devam ettiğinizde sağ tarafta tellerle çevrilmiş alanın bitiminden sağa  dönmeniz, dere üzerinden karşı taraf geçmeniz ve yukarı taraftaki kaya mezarının olduğu yere çıkmanız gerekiyor. İşaretlerde zaten bu kaya mezarının arka tarafından başlıyor. Genelde yol 1-2 mt ara ile  kayaların üzerine kırmızı beyaz olarak işaretlenmiş durumda. Bizim yürüyüşe başladığımız tarihlere yakın yol işaretleri yenilenmiş olacak ki tüm işaretler göze çok canlı gözüküyorlardı. Özellikle Adrasan - Karaöz arasında  heyelan sonrası işaretler ve yollar tekrardan yenilenmiş.

(Olimpos başlangıcı / GPS Koodinatları - 36°23′31.40″K / 30°28′19.90″E) Saat 09.00 itibari ile Olimpos - Adrasan etabımıza başlamış bulunuyoruz. Etap patika şeklinde devam ediyor ve yayla mevkiine kadar hep yukarı doğru tırmanıyoruz. Yayla mevkiine gelmeden öğlen yemeği molası veriyoruz ve zaman kaybetmemek için öğlen yemeğini barbunya pilaki ile geciştiriyoruz. Yanında tatlı olarakta kuru kayısılarımızı götürüyoruz.

Yemeğimizi yedikten sonra tekrar yola koyuluyoruz. Yaylaya varmadan kulağımıza motorlu testere sesleri gelmeye, orman seyrekleşmeye başlıyor ve dozerlerin açtığı yola varıyoruz. Burası geçen seneki orman yargınından sonra özel bir işletmeye verilmiş. Yanan ağaçları kesip, istifliyorlar. Sonunda yaylaya ulaşıyoruz (Gps koordinatları;  36°21′43.20″K -  30°28′21.76″E). Burada su bulabilir miyiz diye orada çalışanlara soruyoruz. Bize bir kaynak suyu gösteriyorlar fakat içimize fazla sinmediği için çantalarımızdaki sular ile devam etmeyi tercih ediyoruz. Bundan sonrası sık sık iniş şeklinde yine patika içerisinden devam ediyor. Fakat inişler çıkışlardan fazla zorluyor insanı. Baton kullanmanın faydasını burada görüyorum. Bora’ya da tura başlamadan önce sıkı sıkıya tembih etmiştim ve batonun faydalarını anlatmaya çalışmıştım fakat biraz hafife alacak olacakki batonsuz geliyor. Etap boyunca yoldan bulduğu kalın bir dal parçasından yardım alıyor. Neyseki yol boyunca sorun yaşamıyoruz. Yalnız her birimizin sırtındaki 20kg’lık çantalar, yol inişe döndüğünde ayaklarımızı bir hayli hırpalıyor. Adrasan’a 4-5 km kala sol tarafımızda bir dere beliriyor. Sesini duymak bile insanı mutlu ediyor. Bir süre sonra dere ile aynı seviyeye iniyoruz ve burada mola veriyoruz. Hemen derenin içine girip, ayaklarımızı biraz olsun rahatlatmaya çalışıyoruz. Bora’nın ayakları pek iyi durumda değil, benimkilerde su topladı, toplayacaklar. Yol seraların içinden devam ediyor. Saat 20.00′de Adrasan’a ulaşıyoruz. Olimpos - Adrasan etabını 11 saat gibi bir süre tamamlamış oluyoruz. Hava kararmak üzere, festival dolayısı ile kumsal çadırlarla dolu. Biz de bir yer belirleyip, çadırlarımızı kuruyoruz. Ben hemen akşam yemeğine başlıyorum. Akşam yemeğimiz ton balıklı makarna. Yemeği yedikten sonra yol yorgunluğu ile çadırlarımıza çekilip hemen yatıyoruz. Fakat gece yüksek müzik sesi nedeniyle pek uykusuz geçiyor. Tam uykuya daldığım bir sırada ise saat çalmaya başlıyor. Saat 05.00 olmuş, kalkma zamanı.

18 Mayıs 2009 - Pazartesi
Adrasan - Gelidonya Feneri - Karaöz (24 Km)

Çadırımızı ve eşyalarımızı topladığımızda saat 06.00 oluyor. Yola koyulmadan Bora ile yaptığımız sohbette ayağının iyice kötü olduğunu ve üzerine fazla basamadığını söylüyor. Benimkinde ise şimdilik bir sorun yok. Neyse devam edelim diyor ve Adrasan - Karaöz etabının başlangıcına doğru yürümeye başlıyoruz. 300-400 mt yürüdükten sonra Bora ayaklarının üzerine basmanın kendisine acı verdiğini ve yürüyüşe daha fazla devam edemeyeceğini söylüyor. Kendisine her ne kadar içten içe beni yalnız bıraktığını düşünerek kızsamda hak veriyorum ve vedalaşıyoruz. Bundan sonra yola tek başıma devam edeceğim.

Yol tabelasından itibaren etap 2 km kadar toprak bir yoldan devam etmekte. Bu yol bittiğinde Yeşil bir vadiye çıkıyorsunuz. (GPS Koordinatları; 36°16′59.14″K /  30°27′10.51″E ) Burada bir dağ evi, bir çardak ve birde ağaç bir barınak karşılıyor sizi. Burası su ikmali yapacağınız son nokta. Burada güzel bir kahvaltı yapıyor ve sularımı dolduruyorum. Yol patika şeklinde yine çıkış yönünde devam ediyor.  Adrasan koyunu yukarıdan gördüğüm son noktada üşenmeden sırt çantamdan fotoğraf makinamı indiriyor ve bu güzel manzarayıi fotoğraflıyorum. Ayrıca burada bir karar alıyorum. Bundan sonra bu tür aktivitelere ufak bir fotoğraf makinası alıp, onu getireceğim çünkü gerçekten slr makinayı yürüyüş boyunca sırt çantasından çıkarıp sonra yerine koymak çok yorucu oluyor.

Markiz dağının sol duvarından devam ediyorum artık, inişli çıkışlı patikalar ve çarşak kayalıklar geçiyorum. Bu arada dün Yanartaş’ta gördüğüm çifti görüyorum, selamlaşıyoruz ve geçiyorlar beni. Onların sırtları rahat, sadece yiyecek ve içeceğin olduğu bir çanta taşıyorlar sırtlarında. Bense sırtımda 20kg ile cebelleşiyorum. Yoruldum ve acıktım, saatte 12.00 olmuş, öğlen yemeği için manzaralı bir yerde duruyorum. Öğlen yemeğinde yine makarna var ama bu sefer soya fasulyesinden yapılmış et ile deniyorum. Eti biraz geç attığım için tam pişmiyor ama olsun, proteine ve karbonhidrata ihtiyacım var. Üzerine bir de hazır domates çorbası içiyorum ve kendime geliyorum. Bu arada yanıma aldığım 3,5 lt suyun 1,5 lt’lik kısmı daha Gelidonya Feneri’ne gelmeden bitiyor.

Yola devam ediyorum. Patikalar iyice artık kendini taşlık ve kayalıklara bırakıyor. Burada muhtemel birkaç ayak burkulması atlatıyorum. İyi ki bu aktivite için bilekli bir ayakkabı almışım yoksa gerçekten buraları bileksiz bir ayakkabı ile geçmek benim için tehlikeli olacaktı. Neyse saat 15.45′de Beş Adalar ve Gelidonya Feneri gözüküyor. Birden bir seviniyorum ki anlatamam ama daha fenere uzun bir iniş yolu var.

(GPS Koordinatları;  36°13′9.66″K /  30°24′34.60″E) 16.30 gibi Gelidonya Feneri’ne ulaşıyorum fakat bir sorunum var suyum bitmiş durumda sadece 500ml’lik bir şaşal şişesinin yarısı kadar suyum kalmış. Hal böyle olunca kısa süreli bir telaş yaşıyorum ve burada fazla vakit kaybetmeden Karaöz’e doğru yola koyuluyorum.  Önümde 8 km yol var. Yürümeye başladığımda yolun patika olduğunu görünce moralim biraz düzeliyor. Bu yol bu şekilde Karaöz’e kadar devam ediyor. Yol boyunca iki, üç yerde çeşme görüyorum. (GPS Koordinatları; 1. Çeşme  36°14′39.34″K /  30°24′21.72″E - 2. Çeşme  36°15′31.45″K /  30°24′43.17″E) İlk çeşmeyi gördüğüm yerde su şişelerimi ve midemi tıkabasa dolduruyorum ve suya kelimenin tam anlamıyla doyuyorum. Kendime geldiğimde Gelidonya Feneri’nde zaman geçirememiş olmam aklıma geliyor ve üzülüyorum. Yol boyunca Likya Yolu’na devam edip etmeme konusunda kararsız kaldığım için kendime sorular soruyorum. Çünkü bu yolu tek başıma yürümek pek keyif vermiyor artık bana. Karaöz’e ulaştığımda sahildeki top sahasında oynayan çocuklara ertesi gün Kumluca’ya nasıl gidebilirim diye soruyorum. Fakat Karaöz yazın canlandığı için iki günde bir belli bir saatte (iki günde bir sabah saat 08.00′de) minibüs olduğunu öğreniyorum. Artık yarın ola hayrola diyip bir bakkala uğrayıp hem enerji alabileceğim birkaç aburcubur alıyorum hemde Kumluca’ya ulaşım için çocuklardan aldığım bilgiyi teyid ediyorum. Bakkalında söyledikleri çocukların söylediklerinden farklı değil. Bakkal ayrıca yarın sabahtan yola çıkıp otostop çekebileceğimi, aracı ile geçen birisinin mutlaka yardımcı olacağını söylüyor. Çok yorulmuşum hemen sahile dönüyorum, uygun bir yere hızla çadırımı kurup yatıyorum. Ertesi sabah kalktığımda ne yapsam diye düşünüyorum ve bu düşünceyle Kumluca otogarına kadar gidiyorum. Yolda bakkalın dediği gibi otostop çekiyorum, biri duruyor ve beni arabasına alıyor. Yolda sohbet ediyoruz. Sabah benim gibi birisini Mavikent’ten Karaöz’e getirmiş. Türk’müydü diye soruyorum, evet diyor, çünkü yol boyunca gördüğüm çiftler ya İngilizdi yada Fransız. Kumluca otogarından Antalya’daki arkadaşım Gülhan’ı arıyorum. Dinlenmek için en uygunu bu olacak diye düşünüyorum ve Antalya’ya geçiyorum.

Likya Yolu ile ilgili notlarım;

Bir dahaki gelişimde kesinlikle daha az eşya alacağım yanıma çünkü ağır bir çanta taşıma bir süre sonra hem işgenceye dönüşüyor hemde sağlık problemlerine sebep oluyor. Ayrıca etaplar arasında fazladan yedek su alacağım. Bu konuda Adrasan - Karaöz arasında fazlası ile zorlandım.  Likya yolu işaretlerinin yenilenmesi çok iyi yapılmış bu konuda hiç sıkıntı çekmemiş olmak güzel. Yol boyunca bilekli bir ayakkabıya ve 1 çift batona sahip olmak yürüyüşümü hem kolaylaştırıyor hemde oluşabilecek kaza risklerini azaltıyor.

Sonuç;

Likya yolu yürüyüşümün bu kadar kısa sürmesi beni çok üzüyor ama henüz pes etmiş değilim. Yakın zamanda yalnız yada birileri ile tekrar bu yolu yürüyüyeceğim ve Gelidonya Feneri’nde mutlaka daha fazla zaman geçireceğim. Kendime söz veriyorum.

( Before Sunrise - 1995 ) Film; aşk acısı çeken ve bu acıyı unutmak üzere Avrupa yolculuğuna çıkmış Amerikalı Jesse (Ethan Hawke) ile Fransız yüksek lisans öğrencisi Celine (Julie Delpy) arasında geçmekte. İkili, Budapeşte - Viyana treninde Avusturya’lı bir çiftin kavgası sonrasında Celine’in bu durumdan rahatsız olup koltuğunu değiştirmesi ile birlikte tanışırlar. Biraz sonra trenin yemekli vagonunda koyu bir sohbet başlar.  Tren Viyana’ya geldiğinde Jesse, Celine’e ertesi gün Amerika’ya döneceğini ve uçak saatine kadar parası olmadığı için sabaha kadar Viyana caddelerinde dolaşacağını söyler ve Celine’in kendisine eşlik etmesini teklif eder. İkiside birbirinden hoşlanmıştır. Celine, Jesse’nin teklifini kabul eder ve birlikte trenden inerler. Önlerinde eğlenceli, romantik, bol düşünce paylaşımlı, tutkulu bir ondört saat bulunmaktadır. Beraber geçirdikleri saatler hızla akıp bittiğinde, ayrılık vakti gelmiştir. 6 ay sonra tren garında tekrar buluşmak üzere Jesse, Celine’i trene bindirir ve kendiside havaalanının yolunu tutar. Bu 6 aylık sürede sadece herbirinde sadece geçmiş gecenin heyecanlı, tutku dolu anları kalmıştır. Ayrılırken yaşadıkları anların büyüsü bozulmamısı için telefon numaralarını bile birbirlerine vermemiştirler. Film burada bitmiştir.

…ve arada 9 sene geçmiştir. ( Before Sunset - 2004 ) Jesse, Celine ile yaşadıklarını kalame almış ve bir kitap yazmıştır. Bu kitap ile tüm dünyada en iyi satanlar listesine girmiştir. Jesse, kitabı ile ilgili bir tanıtım toplantısı sebebiyle Fransa’dadır. Tanıtım toplantısından haberi olan Celine, Jesse’yi görmek için kitapçıya gelmiştir. Jesse, Celine’i karşısında görünce kısa bir şok yaşar. Celine, Jesse’ye kahve içmeyi teklif eder ve bu sefer de Fransa sokaklarında hikaye kaldığı yerden devam eder fakat ufak bir gönül kırıklığı vardır. Çünkü 9 sene önce ayrılırken sözleştikleri üzere 6 ay sonra Jesse Viyana’ya gittiğinde Celine gelmeyi çok istediği halde büyükanesinin cenazesi nedeniyle buluşmaya gelmemiştir. Ama davranışlarından ve konuşmalarından hala birbirlerine tutkuyla olan aşıkları sürmektedir ve birbirlerini hiçbir zaman unutmamışlardır. Ama Jesse artık evlidir ve bir oğlu vardır. Fakat ne yazık ki evliliğinde hiç mutlu değildir. Celine’nin de durumu pek farklı değildir, sadece evlenmemiştir. Jesse, Celine’i evine kadar bırakır ve ayrılmadan Celine’in kendisine bir şarkı söylemesini ister ve Celine’in evine çıkarlar.

“Celine, Jesse’ye ingilizce üç şarkı biliyorum ne çalmamı istersin?”diye sorar. Biri kedim hakkında, biri eski erkek arkadaşım hakkında, biri de küçük bir vals. Jesse valsi seçer ve filmin duygu yüklü son dakikaları başlamıştır.

- Sana bir vals söyleyeyim.
- Birden bire aklıma geliverdi.
- Sana bir vals söyleyeyim
- Bir gecelik bir ilişki hakkında
- O gece benim için yaratılmış gibiydin
- Hayatta hayalini kurduğum her şeydin
- Ama artık yoksun
- Çok uzaktasın
- Yağmur adana gelen kadar
- Senin için sadece bir gecelik bir şeydi
- Ama benim için çok daha önemliydin
- Bunu bilesin
- Ne dedikleri umurumda değil
- O gün benim için yaratıldığını biliyorum
- Bir daha denemek istiyorum
- Bir gece daha istiyorum
- Pek dogru görünmese de
- Benim için çok önemliydin
- Daha önce tanıstıklarimın hepsinden daha önemli
- Seninle bir tek gece küçük Jesse
- Baska biriyle geçen binlerce geceye bedel
- içimde acılık yok, tatlım
- O bir gecelik seyi hiç unutmayacagım
- Yarin baskasının kollarında olsam bile
- Kalbim ölene kadar senin olacak
- Sana bir vals söyleyeyim
- Hiç beklenmedik bir anda, aklıma geliverdi
- Sana bir vals söyleyeyim
- Harika bir, bir gecelik ilişki hakkında

[Son sahne repliği]
Celine: Bebeğim, uçağı kaçırmak üzeresin.
Jesse: Biliyorum…

Acaba Jesse ile Celine daha önce yaptıkları hatayı telafi edebilecekler mi? Bu düşünce ile film bitmekte. Eğer serinin üçüncü filmini çekerlerse bunu görebileceğiz. Bu seneye kadar çekmediklerine göre muhtemelen istemeyerekte olsa bir daha görüşmemek üzere bütün duygularını geride bırakarak ayrıldılar.. -spoiler-

Film durağanlığı sebebiyle bazen sıksada, mutlaka izlenmesi gereken bir film olduğu düşüncesindeyim ve kesinlikle tavsiye ediyorum. Beğenmezseniz buraya yazın

Yeni tarifeye göre, 1,30 olan tam AKBİL 0.20 TL artışla 1,50 TL’ye, raylı sistemler, İDO şehir hatları vapurları ve özel deniz motorlarının 1,40 TL olan jeton ücreti ise 0.10 TL artışla, 1,50 TL’ye yükseltilmiş.  Yeni tarife ile 0,90 TL olan tünel ve nostaljik tramvayda da jeton ve bilet ücreti de 0.10 TL artışla 1 TL olarak düzenlenmiş.

Geçen sene bu gösteriye gittiğimde gerçekten büyük zevk almıştım, su ve havai fişek gösterileri gerçekten çok güzeldi. Bugün eğer fırsat bulursam yine gitmeyi düşünüyorum. Geçen sene gösterinin izleneceği yerdeki düzenleme iyi yapılmadığı için kısa süreli izdihamlar yaşanmıştı. Bu nedenle eğer gösteriyi izlemeye giderseniz erken saatlerde orada olmaya çalışın. Mümkün olduğunca toplu taşıma araçlarını kullanmaya çalışın çünkü trafik özellikle gösterinin bitiş saatlerinde kilit olmakta.

İstanbul 1453 Panoramik Müzesi

Geçtiğimiz sene bizlerin izlenimine sunulan İstanbul 1453 Panoramik Müzesi bizleri fetih zamanına götürmeyi amaçlayan bir müze. Bugüne kadar fırsat bulup gidip göremesemde, müzeye gidenlerin anlattıkları kendilerini bir anda meydan savaşı içerisinde buldukları ve o anı yaşadıkları yönünde.

Müzenin olduğu yer, Topkapı’daki Trakya Otogarı’nın olduğu, bugün ise “Topkapı Şehir Parkı”nın bulunduğu alan. Sol tarafında Edirnekapı’daki surları, karşınıza tarafında Topkapı surları mevcut.

Müzeye girildiğinde ziyaretçilere 3.000 m²’lik bir alan içerisindeymişiniz havası vermekte. Çerçevesi olmayan 360 derecelik bir resim izleniminde olan resmin en temel özelliği, ona bakıldığında üç boyut tesiri uyandırması. Üç boyut tesirinin sağlanması için izleyici resme ancak 14 metre uzaklıktaki bir platformdan bakabilmekte. Resmin 650 m²’lik alanı üç boyutlu ve alanda kuşatmada kullanılan topların, top arabalarının, barut fıçılarının imitasyonları bulunmakta. 2350 m²’lik iki boyutlu resim alanı ise üç boyutlu gölgenin hemen arkasından başlamakta. Eserdeki figürlerin sayısı on bin civarında.

“İstanbul’un Fethi’ne Davetlisiniz!” başlıklı müze tanıtım broşüründe ise kısaca müzede yaşayacaklarınıza değinilmiş.

“Fetihten tam 555 yıl sonra, ister Sultan II. Mehmed’in ordusunda bir asker, ister bağımsız bir gözlemci veya yabancı bir gezgin olarak İstanbul’un fethine yeniden tanık olacak ve şehre giriliş anını neredeyse aynen yaşayacaksınız. Macar topçu ustası Urban’ın döktüğü toplara dokunup Kostantinopolis’in surlarına doğru onların patlamalarına şahit olacaksınız. Sultan II. Mehmed’in binlerce askerinin tekbir seslerini ve mehter marşını duyup belki de eşlik edeceksiniz. Dört nala kalkmış atların nal seslerini, savaşan askerlerin kılıçlarından kan şakırtıları işitecek, atılan okların kulağınızın dibinden geçtiğini hissedeceksiniz…”

Müze ile ilgili bir web sitesi mevcut. Panoramik görüntülerin kısa bir kesiti sitede mevcut.

İki takımda liglerinde bu sene  şampiyonluklarını ilan ettiler ve gözlerini bu gece oynanacak olan Şampiyonlar Ligi finaline diktiler.  Yarı final maçlarına baktığımızda Barcelona, Chealsea’yi 0-0 ve 1-1 biten maçlar sonrasında sergilediği vasat bir oyunla geçti. Manchester United ise rakibi Arsenal’i 1-0 ve 3-1′lik skorlarla iki maçtada yenerek geçti.

Geçen senenin rövanşıda benim hislerim Manchester United’tan yana.  Manchester bugüne kadar oynadığı maçlarda hep zevk verdi ve iyi top oynadı finale hak ederek geldiler. Tabii ki oyun bu, hemde adı üzerinde final ne olacağı belli olmaz ama ben Manchester’ın kazanmasını istiyorum.

Bakalım Messi’li, Etoo’lu, Henry’li Barcelona’mı yoksa Ronaldo’lu,Rooney’li Manchester mı kaldıracak şampiyonlar ligi kupası nı ?

Maç bu akşam 21.45′te… Chipsimi, icetea mi alıp heyecanla bu maçı izleyeceğim… Umarım bol gollü, zevkli bir maç olur..

Fethiye’den başlayarak Antalya’ya kadar uzanan ve tarihte Likya olarak adlandırılan Teke yarımadasındaki patikalardan bir kısmının işaretlenip haritalanması ile oluşturulmuş yürüyüş rotası. 1999 yılında Kate Clow tarafından hizmete açılmıştır.

Çeşitli kaynaklarca dünyanın en iyi 10 uzun mesafe yürüyüş rotasından biri olarak gösterilir.

Parkur üzerindeki yerleşim birimlerinde konaklama olanağı mevcuttur. Parkurun tamamı işaretlenmiş olup sponsor kuruluşlar ve gönüllüler tarafından bakımı yapılmaktadır.

Likya Yolu’nun birinci bölümünde Faralya (Uzunyurt) Köyü, Dodurga Köyü, Sdyma, Pınara - Letoon - Xanthos kentleri ve incecik kumlarıyla eski bir liman bölgesi olan Patara yer alır. İkinci bölümünde Antiphellos, Apollonia, Simena, Myra, Limyra, Olympos ve Phaselis bulunur.

Aslında bu sene için tatil planımı geçen sene sonlarında Ekim ayı gibi Küba’ya gitmek üzerine yapmıştım. Fakat malum kriz ortamı oluşunca, bu gezimin maddi tarafının ağırlığı sebebi ile bu planımı sonraki yıllara erteledim ve yurt içi için her zaman yürümeyi hayal ettiğim Likya Yolu’nu yürümeye kadar verdim. Likya Yolu’nu yürümek için en uygun aylar olarak Nisan – Mayıs, Eylül – Ekim – Kasım aylarının tercih edildiğini bildiğim için bende yürüyüşümü Mayıs ayının 17’si ile 24’ü arasında yapmaya karar verdim. Likya Yolu yaklaşık 24 etap’tan oluşmakta. Tamamı 509 km uzunluğunda ve yaklaşık bir aylık bir sürede yürünmekte. Ne yazık ki yürümek için bir aylık sürem olmadığı için kendime Olimpos’tan başlayıp Kaş’ta sona erecek bir rota çizdim. Bu rotanın uzunluğu 145km dolaylarında. 6-7 günlük bir yürüyüş düşündüğüm için tamımını yürümek zor olabilir bu nedenle bazı karayoluna yakın etapları araç ile geçebileceğimi düşünüyorum.

Bu yürüyüş fikri ilk aklıma düştüğünde tek kişiydim fakat daha sonrasında birkaç kişi ile birlikte yürümenin daha iyi olacağı düşüncesi ile  gezenbilir.com’a yürüyüş partneri ilanı verdim. İlanıma Bora arkadaşım cevap verdi. Eğer bir aksilik olmazsa bu yolculuğu kendisi ile birlikte yapacağız.  Kendisi Ankara’dan gelecek, Olimpos’ta buluşup  oradan yürüyüşümüze başlayacağız.

Rotamız genel itibari ile şu şekilde olacak ;

Olimpos - Çıralı - Adrasan (16-20 KM)
Adrasan - Gelidonya Feneri ( 13 KM )
Gelidonya Feneri - Mavikent ( 15 KM )
Finike - Goncatepe ( 20 KM )
Goncatepe - Demre ( 19 KM )
Demre - Kekova ( 26 KM )
Kekoca - Aperlai ( 13 KM )
Aperlai - Kaş ( 23 KM)

Aslında yolculuğum 15 Mayıs akşamı uçak ile Antalya’ya geçmem ile başlayacak. Bir  akşam Antalya’da arkadaşımda kalıp, öğleden sonra Olimpos’a geçeceğim. Bu hafta sonu Olimpos hareketli olacak gibi gözüküyor, zira 16 – 19 Mayıs tarihleri arasında 1.Uluslararası Reggae Festivali Olimpos / Adrasan Beach’te yapılacak. Burada da bir gece kalıp, biraz eğlenip 17 Mayıs  sabahında ise günün ağarmasıyla birlikte yollara düşeceğiz.

Yürüyüşümüz süresince çadırda konaklamayı planlamaktayız. Yemek ihtiyacımızıda kendimiz karşılayacağız.

Yürüyüşte kullanacağım malzemelerle ilgili yaptığım hazırlıklar ve bilgiler;

Bu yürüyüşe gitmeye uçak biletlerimi almak gibi ani bir hareketle niyetlendiğim için yürüyüşümde kullanacağım birçok malzemem eksikti. İki aylık bir süreçte bu eksiklerimi tamamlamam gerekiyordu.

1- Trekking Ayakkabısı ;

Öncelikle bileği iyi saran bir trekking ayakkabısına ihtiyacım vardı. Çünkü daha önce Niğde Aladağ - Emler Zirve tırmanışında kullandığım trekking ayakkabım bileğimi iyi sarmadığı için yürüyüşüm baya zor geçmişti. Araştırmalarım ve tavsiyeler üzerine Boreal’in Atlas modelini aldım. İlk başta derisinin süetimsi bir deriye sahip olması ve çarşak bantlarının olmaması pek hoşuma gitmemişti. Giydiğim ilk günde de ayağımı hem bağlama yerlerinde sıktı hem de bilek kısmından ayağımı vurdu. Fakat sonrasında ayağım alıştı. Aslında ayakkabının ayağımı vurması sanırım daha önce uzun bir süre bilekli bir ayakkabı giymememden kaynaklanmaktaydı.  Bağlama yerlerinden sıkmasının sebebi ise ayakkabının tekparça deriden yapılmasından kaynaklanmakta, katlama yerlerindeki deri biraz ezildikten sonra bu sıkıntımda geçti. İyi ki ayakkabı ihtiyacımı yürüyüşten 1-2 ay önce almışım, eğer son günlere bırakmış olsaydım, yürüyüş sırasında gerçekten büyük sıkıntı çekecektim.

Ayakkabı konusunda önerim; Alacağınız ayakkabının su geçirmez olması, goratex türevi hava alabilir bir deriye sahip olması ve kalın tabanlı olması yönünde.

Almış olduğum Atlas Boreal ile alakalı bir yazıyı ilgili linkten okuyabilirsiniz.

2 – Trekking Çorabı ;

Kullanmakta olduğunuz ayakkabı eğer goratex ve benzeri su geçirmez bir deriye sahip ise ayabbınızdan yüksek verim alabilmeniz için sentetik, naylon karışımı bir çorap kullanmanız iyi olacaktır. Çorap konusundaki tercihimi Coolmax’den yana kullandım. Coolmax çoraplar ay itibari ile Everest Outdoor’da 3 TL’den satılmakta..

3 – Giyim ;

Hızlı kuruyabilen dryway kumaşa sahip, nefes alabilen gömlek, t-shirt ve pantalonlar almayı tercih ettim.

4 – Çadır ;

Sıra yürüyüşümde beni içerisinde barındaracak olan güzel, kullanışlı bir çadır almaya geldi. Çadır tercihimi uzun süredir aklımda olan bir çadırdan yana kullandım ve Husky’nin Flame modelini aldım. Çadırın beni cezbeden özellikleri aynı grup çadırlar arasında hafif, üç pollü, rüzgara dayanıklı ve fiyat bakımından uygun olmasıydı. Aldığım çadırı yürüyüş öncesinde bir defa Sudüşen Şelalesi gezisinde deneme şansım oldu. Kurulum kolaylığı, dayanıklılığı açısında tavsiye edebileceğim bir çadır, yalnız eğer iki kişi kullanmayı planlanıyorsa şekil itibari ile iki kişiye dar gelebilir.

5 – Ocak ve Pişirme Seti ;

Yürüyüşüm sırasında yemek problemimi kendi hazırlayacağım yemekler ile çözmek istediğim için kendime uygun bütçeli, yüksek ısı çıkışı ve kartuş-yanıcı bölümlerinin ayrı olduğu bir ocak tercih ettim ve Primus’un Gravity EF modelini aldım. Ocağı alırken aynı markanın benzin ocağıda vardı iki ocak arasında pek kararsız kaldım. Fakat fiyat yönünden aralarında baya fark olduğu için bu modeli seçtim. Ürünle birlikte ayrıca teflon bir ürün olan Primus Litech pişirme seti aldım.

Eğer siz ocağınızı yüksek irtifa gerektiren bir aktivitede veya kış aktivitelerinde kullanacaksanız benzin ocağı almanız yerinde bir seçim olacaktır.

6 – Diğer Malzemelerim ;

Sırtçantası, mat, baton, kafa feneri, bel çantası, gps, çok amaçlı bir çakı,temizlik malzemeleri, ilkyardım malzemeleri, ip, fotoğraf makinası, tripod..vs.

Evet, malzemelerim de hazır olduğuna göre sırt çantamı hazırlamayabilirim. Aslında en zor kısım bu biliyor musunuz ?  Çünkü almam gereken bana yolculuğum boyunca gerekecek bir sürü malzeme vardı ama yerim kısıtlıydı. Neyseki dün gece zorda olsa, internette okduğum “Sırt Çantası Yerleştirme” konulu makale sayesinde alacak listesindeki malzemeleri taker taker çantama yerleştirerek çantamı toparladım. Birkaç kez sırtıma alıp ayarlarınıda yaptım. Çantam hazır sonunda. Son yapmam gereken ise; daha önce datalarını Onur arkadaşımdan aldığım Likya Yolu’na ait gps bilgilerini gps cihazıma aktarmak. Aslında kendimde başlayacağım nokta olan Olimpos’tan Kaş’a kadar detaylı bir harita çıkaracağım ama yolculuğuma referans olması için bu datalar çok işime yarayacak. Şimdi yola çıkmaya hazırım.

Bugüne kadar gezi öncesi Likya Yolu ile ilgili birçok site gezdim. Kaynak olması açısından aşağıda adreslerini sizlerle paylaşmak istiyorum. Yalnız içlerinden Olympos adlı blog şu anda aktif olarak Likya Yürümekte olan İsmail Sahinbaş’a ait. Kendisi şu anda Demre’ye doğru yol almakta. Yürüyüşümüzün aynı tarihlere denk gelmesi itibari ile epey referans oldu bana. Kendisine buradan iyi yolculuklar diliyorum.

Olympos.com.tr

Seyirdefterinden Notlar

Akvaryum

Doğayla Dost

Yazana Dair

Fotoğraflı Gezi Rehberi (Yazımdaki Likya Yolu fotoğrafı bu siteye aittir.)

Dönünce ayrıntıları sizlere aktaracağım, şimdilik bu kadar..

Aslında günlük yaşamımım içerisinde sıklıkla interneti kullanırım fakat pek fazla video paylaşım sitelerine girmem. Aradığım birşey olursa, arar, bulur ve çıkarım. Mesela geçen gün masör bir arkadaşım Ayurveda, Lomilomi ve Shiatsu masajları hakkında öğretici videolar bulabilir miyiz diyince, bir bakalım buluruz dedim ve video.google’a girdim. Buradaki internet üzerinden birçok sitedeki videoya ulaşma özelliği sonrasında aradığım videolara ulaştığımı gösteren bir liste çıktı karşıma, ama bir sorun vardı. Videoların çoğu Youtube üzerinden yayınlanmaktaydı ve ben bu videoları göremiyordum.

Bilgiye ulaşmanın bu kadar kolay olduğu bir dünyada yaşarken bu engelleme neden? Genelde açıklamalar milletimiz, devletimiz ve ülkemizi bugünlere getiren değerli kişilere yönelik hazırlanmış aşağılama amaçlı  videoları yayıınlamaları veya siteleri barındırmaları üzerineydi. Tabii ki bu davranışları desteklemiyorum ama özelin genele yayılmasına da anlam veremiyorum. Bu tür siteleri ayrıca ivşa edip millete yaydıkça popülaritesininde arttığı bir gerçek.

Tabii bu tarz şeyleri direkt olarak şu an kapalı olan Youtube, Dailymation, Geocities‘in yaptığını söyleyebilir misiniz? Hayır !!! O zaman neden bu yasaklamalar. Peki Youtube sayesinde bir baba çocuğunu izlediği videolar sayesinde doğurtabiliyorsa, bir yararı var değil mi bu sitelerin..

Neyse ki “Başbakanımızın bile rahatlıkça girdiği Youtube’a, demek ki girmenin bir yolu var” diyorum ve başlıyorum araştırmaya. Dakikalar geçmiyorki çözüm karşımda. Youtube ve Dailymation için geçerli çözüm aynı aslında. “C:\WINDOWS\system32\drivers\etc” yolunun altında bulunan “hosts” dosyasını ya bir editörle açıp birkaç satır eklemeniz gerekmekte yada bu linkteki hazır “hosts” dosyasını yukarıda yolunu belirttiğim hosts dosyası ile değiştirmeniz yeterli. (Ne olur ne olmaz diye bir yedek almakta fayda var tabii ki.) Sonra bir güzel Realplayer’ın .flv dosyalarını indirme özelliğini kullanarakta bulduğumuz videoları bilgisayarımıza indirelim.

Biraz dolambaçlı olsada, bilgiye ulaşmak güzel.

Yasaklıyanlar utansın ne diyeyim..