Babam, tır şöförüydü. Yıllarca bu vesileyle Avrupa, Ortadoğu, o zamanlarıın Sovyetler birliği – Yugoslavya’sı birçok ülke ve şehir gördü. Pek gezmiştir diyemiyorum çünkü iş dolayısı ile gittiği için birçok ülkeden transit olarak geçiyordu. Benimse orta ve lise öğretimim boyunca hayalim her yaz onunla birlikte, bir muavin edası ile Avrupa’yı gezip, görebilmekti. Ama bu hayalimi gerçekleştiremedim.
Üniversiteyi kazanıp, ailemden uzaklaştıktan sonra ise bu hayalimi unuttum diyebilirim. Üniversite süresince ise sadece şehirler arası kaçamak geziler yapabildim. O yıllarımı düşündüğümde anlıyorum ki bugünkü kadar Dünya’yı zaten tanımıyormuşum, birçok yerden bihabermişim. Okumayıda alışkanlık haline getirmediğim için “Çok okuyan mı bilir, çok gezen mi?” sözünü hiçbir zaman tecrübe edemedim. Üniversiteyi bitirip iş yaşamına adım attığımda ise çevremde gezi planları yapan insanlar pek yoktu. Ama internettin yayılması ile yurt dışına çıkma hayallerim yine aklıma düştü. Bu konuda birçok site inceleyip tekrar hayaller kurmaya başladım. Hospitality Club, Couch Surfing ve Servas gibi oluşumlarla tanışınca da anladım ki yurt dışına çıkmak sadece seyahat acentaları vasıtasıyla yapılan turlardan ibaret değilmiş. Fakat bu hayallerimi gerçekleştirebilmem için ingilizcemi geliştirmem ve para biriktirmem gerekiyordu. Paramı biriktirdiğimde ise hala ingilizcemi istediğim gibi geliştirememiştim. Böyle olunca, yurt dışına çıkmak içinde cesaretim yoktu.
Neyse ki geçen sene, hayallerimi paylaştığım bir arkadaşımdan arkadaşları ile yurt dışına çıkma planı yaptıklarını ve benimde onlarla birlikte gelebileceğimi söylediğin pek mutlu olmuş, cesaretlenmiştim. Hemen biletlerimizi almış ve yazın gelmesi ile de yurt dışına çıkmıştık. Yedi gün içerisinde dört şehir, iki ülke gezmiş birçok değişik insanla, gezginle tanışmıştık. Arkadaşlarımın bu gezideki yardımlarını göz ardı edemem ama gittiğimiz yerlerde iletişim konusunda bir sıkıntı yaşamadığımı söyleyebilirim. Anladım ki boşu boşuna korkmuşum.
Ne yazıkki ülkemizde benim gibi birçok insan bulunmakta. Ya cesaretleri yok, ya yabancı dilleri yada yurt dışına çıkmak için maddi imkanları. Cesaret insanın içinde olmalı, dışarıdan müdahale ile olacak birşey değil. Dil konusununda biraz cesaret işi olduğunu düşünüyorum. Fakat ne yazıkki maddi kısım öyle değil.
Peki, size birisi yurt dışına çıkmanızda maddi olarak destek olacağını söylese ? Ne olurdu ona cevabınız ? Özlem Yücel, blog dünyasındaki adı ile Özlem Pansiyon, bir ay önce böyle bir fikrinin olduğunu blogu aracılığı ile bizlere duyurdu. Blogunda diyordu ki ; “seyahat bursu: genç gezginler aranıyor!” Evet, seyahat etme isteği olan, 18-26 yaşları arasında, öğrenci yada ihtiyaç sahibi, kendi hayrına ingilizce bilen bir gezgin ruh arıyordu Özlem Hanım.
Burs ile ilgili bilgilere kısaca değineceğim ama ayrıntılı bilgiye Özlem Hanım‘ın blogundaki ilgili yazıdan ulaşabilirsiniz.
Burs kapsamı ne olacak ? 2010 yazında kullanabileceği, Avrupa’da geçerli tren biletini (interrail) ve su/ekmekle yaşayacağı kadar cep harçlığını kapsıyor.
Tabi bursu almak için öncelikle biraz emek sarfetmek gerekiyor. Peki nasıl bir emek ? Bursla ilgilenen arkadaşların 5 Ocak 2010 tarihine kadar seyahatbursu[at]gmail.com adresine resimli bir özgeçmiş ile birlikte ‘Interrail’a çıkmayı neden istediklerinii’ açıklayan bir yazıyla veya yazılarını bulundurdukları blogun linki başvurmaları gerekiyor.
Değerlendirme nasıl olacak ? Özlem Hanım, gelecek başvurular içerisinden bir ön eleme yapacak. Coşkusuna ikna olduğu 5 adayın yazılarını 15 Şubat 2010 itibari ile blogunda okuyucularıyla paylaşacak ve bir anketle okurlarının en iyi yazuyı seçmelerini isteyecek. Mart ortasına kadar sürecek bu oylama sonrasında da bursiyerin kim olacağı belli olacak.
Bu projeden haberdar olduğumda gerçekten çok heyecanlandım ve bursu kazanmış kadar sevindim. Çünkü gezgin ruhuna sahip olan kişiler maddi kısmı pek düşünmeden gezecek, hayallerini gerçekleştirecek ve başkalarına örnek olacak. En önemlisi bu proje ülkemizde belkide bir ilk olacak.
Birkaç yıl önce olsaydı bende hayallerimi yazılarıma dökmek ve bu bursa talip olmak isterdim. Ama ne yazık ki yaşım burs alma koşullarına uymuyor. Fakat yazıyı okurken maddi olarak katkıda bulunabileceğimi düşündüm. Ve hemen heyecanla Özlem Hanım’a mail gönderdim. Mailime cevap geldiğinde ise çok mutlu oldum. Mailinde blogunda projesiyle ilgili düşüncelerini paylaştıktan sonra benim gönderdiğim tarzda maddi – manevi destek mailleri aldığını ve benimde vereceğim destekten memnun olacağını belirtiyordu. Zaten böyle bir projeyi destekleyenler neden olmasın ki? Destek heryerden gelebilir diye düşünüyorum. Gezen insanlar gezgin felsefesini bildikleri için, maddi imkanı olupta zamansızlıktan gezemeyenler ise “birileri yerime gezsin” düşüncesiyle destek verebilir, değil mi ? Tabii öncelikle bu projeyi duyurmak gerekiyor. Bu hem destek vereceklerin ilgisini çekmek, hemde ” Ülkemizde kalemine güvenen genç gezginler var mı? ” sorusunun cevabını öğrenmek için önemli.
Geçtiğimiz günlerde Özlem Hanım seyahat bursu haberi ile Hürriyet Seyahat‘e konuk oldu. İnternette birçok sitede haberi yapılmaya devam etmekte. Bende hem blogumda yazdığım bu yazı ile hemde interrail-tr ve sırtçantalılar yahoo gruplarına gönderdiğim mailler ile Özlem Hanım’ın yanında, kendimce bir bütçe ile de destek olacağım. Bu bütçe için belirlediğim rakam şu an için minimum 100 Euro..Benim gibi destek olmak isteyenler, Özlem Hanım’a seyahatbursu[at]gmail.com mailinden ulaşıp, destek olmak istediklerini belirtebilirler.
Umarım güzel bir fon oluşurda, bir değil birden çok gezgin ruha Avrupa toprakları üzerinde gezme şansı bulur.
Hadi durmayın, başlayın yazmaya 
)
Soğuk, yağmur, kar derken son günlerde güneşi göremez olduk, unuttuk. Tamam, kış mevsimi tabii ki ama insan yinede azda olsa görmek, onun sıcaklığı hissetmek istiyor. Sanırım bu bir süre daha mümkün olmayacak ama azcıkta olsun kendini gösterdiği zamanlarda biz insancıklar kendimizi sokaklara atacağız, bugün olduğu gibi.
